در محضر شیخ اکبر محیی الدین بن عربی

دستورالعمل های سلوکی أوحدالموحدین حضرت محیی الدین بن عربی سلام الله علیه

در محضر شیخ اکبر محیی الدین بن عربی

دستورالعمل های سلوکی أوحدالموحدین حضرت محیی الدین بن عربی سلام الله علیه

با استعانت از روحانیت حضرت شیخ و روح عرشی حضرتش در این وبلاگ دستورالعمل ها و نصایح و رهنمود هایی از شیخ المشایخ محیی الدین بن عربی که از رسائل نوریه ی حضرتش استخراج گردیده در اختیار طالبین طریق الی الله گذاشته می شود .
بایگانی
پیوندهای روزانه

۴ مطلب با موضوع «توصیه به سالکان» ثبت شده است

برزخ البرازخ معلم توحید حضرت شیخ اکبر

سیدی محیی الذین بن عربی

سلام الله علیه

می فرمایند :


« علیک بالریاضه . . . فإن الانسان إذا تقدم فتحه قبل ریاضته فلن یجی ء منه رجل أبدا إلا فی حکم النادر »


ترجمه :

« بر تو باد به ریاضت

اگر برای انسان قبل از ریاضت فتح باب حاصل شود ، چنین شخصی ابدا کامل نمیگردد و به کمال رسیدن چنین شخصی نادر است » .


۳ نظر موافقین ۶ مخالفین ۰ ۱۱ بهمن ۹۳ ، ۱۱:۱۹
فانی باقی

أوحد الموحدین شیخ اکبر

سیدی محیی الدین بن عربی

در رساله ی انوار می فرمایند :


« فاعلم وفقنا الله و ایاک إذا اردت الدخول إلی حضره الحق و الأخذ منه بترک الوسایط و الأنس به أنه لا یصح لک ذلک و فی قلبک ربانیه لغیره .

فإنک لمن حکم علیک سلطانه .

هذا لا شک فیه  ».


ترجمه :

بدان ( که خداوند ما و تو را موفق بدارد ) هنگامی که اراده نمودی که داخل بر درگاه الهی گردی و بدون واسطه از او اخد نمایی و با او مانوس گردی ، این مطلب برای تو بصورت صحیح و کامل تا زمانی که در قلبت برای غیر خدا ربانیت قایل باشی حاصل نمی گردد .

همانا تو برای کسی و بسوی کسی و رهین کسی هستی که سلطنت او در قلب تو حاکم است .

و این مطلبی است که در آن جای شکی وجود ندارد .

۲ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۱ بهمن ۹۳ ، ۱۰:۵۸
فانی باقی

حضرت شیخ امام عالم کامل محقق شرف الاسلام و لسان الحقایق قدوه الاکابر و محل الأوامر

سیدی  محیی الدین بن عربی

روحی فداه

در رساله ی شریف « الأنوار » که متضمن دستورات سلوکیه است می فرمایند :


« . . . فأول ما یجب علیک طلب العلم الذی به تقیم طهارتک و صلاتک و صیامک و تقواک و ما یفرض علیک طلبه خاصه لا تزید علی ذلک أول باب السلوک .

ثم العمل به .

ثم الورع ثم الزهد ثم التوکل » .


ترجمه :


اولین چیزی که بر سالک الی الله واجب است یاد گیری آنچیزی است که به واسطه ی آن طهارت و نماز و روزه و تقوای تو  و آنچه که بر تو واجب است با آن علم محقق شود . همین مقدار از علم واجب است و نه زیاده برآن و این اولین باب سلوک است .

سپس عمل به این علم واجب است و بعد از آن ورع و بعد از آن زهد و سپس توکل .

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۱ بهمن ۹۳ ، ۱۰:۳۲
فانی باقی

جناب حضرت شیخ اکبر در رساله ی شریف الوصیه که غیر از رساله ی الوصایا است مطلبی عرشی در مورد مراقبه ی در هنگام زوال نعمت و یا بخشش نعمت به انسان بیان فرموده اند :


علیک بمراقبه الله فیما أخذ منک و فیما أعطاک فإنه ما أخذ منک إلا لتصبر فیحبک فإنه یحب الصابرین و إذا أحبک عاملک معامله المحب مع محبوبه و ما من شی ء یزول عنک إلا و له عوض سوی الله :

لکل شی ء إذا فارقته عوض                  و لیس لله إن فارقت من عوض

و کذلک إذا أعطاک فإن من جمله ما أعطاک الصبر علی ما أخذه منک فأعطاک الشکر و هو یحب الشاکرین .

ترجمه :

بر تو باد به مراقبه و توجه به حق در مورد چیزهایی که خداوند از تو می گیرد و یا چیزهایی که به تو عطا می فرماید . خداوند چیزی را از تو می گیرد تا تو صبر نمایی و در نتیجه او تو را دوست بدارد چرا که خداوند صابرین را دوست می دارد « إن الله یحب الصابرین » .

و زمانی که خداوند تو را دوست بدارد با تو مثل محب با محبوبش رفتار می نماید .

سپس حضرت شیخ می فرمایند :

هیچ چیزی را از دست نمی دهی مگر اینکه در مقابل از دست دادن آن چیز دیگری و عوضی را به دست می آوری مگر خدا را که اگر او را از دست دهی چیزی نیست که عوض آن باشد .

سپس شعری رابیان میفرمایند که ترجمه ی آن چنین است :

هر چیزی که از دست می دهی و تو را ترک می نماید عوضی در مقابل آن به دست می آوری . و برای خدا زمانی که تو را ترک نماید جایگزینی نیست .

وهمچنین در مورد چیزهایی هم که خدا به تو عطا می فرماید باید مراقبه داشته باشی .

از جمله  یچیزهایی که خداوند به تو عطا فرموده است صبر بر چیزهایی است که از تو گرفته است چرا که در مقابل گرفتن آن چیز به تو شکر عطا فرموده و او شاکرین را دوست دارد « إن الله یحب الشاکرین ». 

توضیحی از نویسنده :

در حقیقت هنگامی که خداوند نعمتی و چیزی را از انسان می گیرد برای فراهم نمودن زمینه ی دوستی با توست . و واضح است که اگر انسان با این دید که نعمت هایی که از دست داده بنگرد چقدر در روحیه ی او تاثیر گدار است و حتی شاکر خداوند هم می شود چون نعمتی که از دست داده در مقابل چیزی که بدست می آورد که همانا دوستی با حق متعال است چیزی محسوب نمی شود .

۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۹۳ ، ۱۲:۵۸
فانی باقی